Talizman narodowy

Stan […] i samopoczucie […] od wielu tygodni nie sprzyjają radości, tym bardziej śmiechowi. Wielokropki w nawiasach podyktowała autocenzura.

Jednak kilka dni temu ogarnął mnie śmiech. Był to tak zwany pusty śmiech. Oglądałem w dziennikach jakieś migawki z konwencji PO. Były premier Donald Tusk żegnał się z funkcją przewodniczącego partii i przekazywał władzę obecnej premier Ewie Kopacz.

Jak donosi korespondent, „Tuż po wystąpieniu Hanny Gronkiewicz-Waltz, uczestnicy obejrzeli film, który był laurką dla oddającego władze Donalda Tuska. Spiker wymieniał cechy, które koledzy Tuska w nim dostrzegli. – Profesjonalny, dyplomatyczny, przystojny, z klasą, uczciwy, twardy, władczy, uparty, nieznoszący sprzeciwu, niebanalny, ambitny, obdarzony intuicją, pracowity, silny, zwarty, zmotywowany wojownik, wytrwały, niezłomny, skuteczny, niepokonany – Donald Tusk żegna się, ale nie odchodzi wyjeżdża, ale powróci – mówił głos.”  Sama H. Gronkiewicz mówiła o Tusku per „nasz lider, mentor, mistrz nawet”.

Reporterzy podkreślali, że na konwencji wszyscy płakali i się wzruszali. Najgłośniej płakał i najmocniej się wzruszał niechybnie Schetyna. Wzruszająca w swoim nieukrywanym wzruszeniu była zwłaszcza pani premier. Wzruszyła się jeszcze bardziej, gdy D. Tusk oświadczył, że miał takie młodzieńcze marzenie, aby zejść z boiska niepokonany i wręczył jej kibolski szalik w barwach narodowych.

Ten szalik ma swoją historię i niewątpliwie jakiś historyk czy pisarz napisze kiedyś książkę pt. „Historia jednego szalika”, równie wzruszającą jak pamiętna „Historia żółtej ciżemki”, nie mówiąc o „Dziejach jednego pocisku”. Ten szalik, tak mówi sam lider i mentor, przyniósł szczęście Tuskowi, a potem prezydentowi Komorowskiemu, teraz będzie talizmanem szczęścia premier Ewy Kopacz, która nie podjęła podania i zrewanżowała się byłemu szefowi czerwono-białym wiecznym piórem, a przecież mogła mu wręczyć diamentową piłkę w barwach narodowych. Tak czy inaczej, widzę w tych gestach pewną symbolikę: magia kontra ratio. Czy jednak naprawdę nie dało się zorganizować krótkiego konkursu strzelania rzutów karnych?

Jest rzeczą zadziwiającą, w jaki sposób niektórzy dziennikarze i publicyści (czołowi lub sami uważający się za takowych) kreują niektórych polskich polityków, zwłaszcza Tuska i Sikorskiego, na wielkich mężów stanu. Zaznaczam, że jeśli chodzi o sympatie partyjne, jestem absolutnie apolityczny. Czymże się tak zasłużyli? W sprawie ukraińskiej? Przecież ta sprawa odbija nam się, nie tylko rosyjską, czkawką i jeszcze nieźle poodbija. Gospodarką? Nie widzę specjalnego związku między rządzeniem rządu a gospodarką, chyba że negatywny (krępowanie inicjatyw gospodarczych). Edukacją i szkolnictwem? Tu mamy regres, chociaż są ludzie, którzy liczą inaczej, posługując się obcą mi logiką. Służba zdrowia? Lepiej nie mówić, zwłaszcza gdy miałby mówić ktoś taki jak ja, czyli chory. A może załatwili coś sensownego u Amerykanów? Jeśli tak, to musi być to ściśle tajne.

Widzę tę cechę Tuska, która dla pewnych publicystów jest powodem nieustającego podziwu i uwielbienia, a we mnie budzi bardziej niż mieszane uczucia: D. Tusk to wyrachowany gracz polityczny, którego największą zdolnością było kiwanie i eliminowanie przeciwników z własnej partii. A faktyczne dokonania? Zajrzyjmy do archiwaliów: obietnic przedwyborczych i zapowiedzi w kolejnych exposé. I skonfrontujmy z rzeczywistością. To, że obejmie wysokie stanowisko w Unii (lecz przecież nie „prezydenta Europy”, jak mówią niektórzy klakierzy) ani mnie ziębi, ani grzeje, tym bardziej że decydentem raczej nie będzie, a poza tym (wbrew nadziejom niektórych), a chcą być wiarygodnym, nie będzie się mógł kierować wyłącznie interesem Polski. Czy stanie się mężem stanu formatu europejskiego, może światowego? Niech się postara, jest przecież, jak cytowałem wyżej: „Profesjonalny, dyplomatyczny, przystojny, z klasą, uczciwy, twardy, władczy, uparty, nieznoszący sprzeciwu, niebanalny, ambitny, obdarzony intuicją, pracowity, silny, zwarty, zmotywowany wojownik, wytrwały, niezłomny, skuteczny, niepokonany.” Prawdziwy lider, mentor i mistrz.

Te przebitki z konwencji PO źle mi się kojarzą, bo kojarzą mi się z kultem jednostki: opuścił nas nasz przywódca i ojciec narodu, płaczmy więc i wzruszajmy się głęboko, tak szczerze jak to robią choćby w Korei Północnej. Ta konwencja to musiał być niezły kabaret, lepszy od wczorajszego w telewizji, w którym zresztą D. Tusk prawie wystąpił. Jeszcze gorzej kojarzy mi się kibolski szalik jako partyjny talizman. Partyjny i narodowy?

Kiedy już wybudują Muzeum Tuska, ten szalik powinien zająć w nim miejsce co najmniej tak eksponowane jak Szczerbiec na Wawelu. Obok piłkarskich trampek, piłkarskich spodenek, piłkarskiej koszulki i piłkarskich getrów D. Tuska. Oraz pudełka po kubańskich cygarach. Gmach ten widzę ogromny, zaś w nim na ścianach spisane myśli byłego premiera. Może zdoła jeszcze machnąć jakąś „złotą książeczkę” z myślą o potomnych?

Michał Waliński

12 listopada 2014 roku

Informacje o Michał Waliński

b. folklorysta, b. belfer, b. organizator, b. redaktor, b. wydawca, b. niemowlę, b. turysta; kochał wiele, kochał wielu, kocha wiele, kocha wielu; czasem świnia, czasem dobry człowiek, czyli świnia, ale dobry człowiek (prawie Gogol); żyje po przygodzie z rakiem (diagnoza lipiec 2009 r.) i konsekwencjami tej przygody; śledzi, analizuje i komentuje obyczajowość współczesnych Polaków; czasem uderza w klawisze filozoficzne, czasem w ironiczne, czasem liryczne, rzadziej epickie; lubi gotować, lubi fotografować; lubi czytać i pisać, lubi kino, filmy i teatr (od dawna za względu na okoliczności tylko w TV); lubi surrealizm w sztuce i w ogóle, a więc i polskość; lubi van Steena, Rembrandta, słomkowy kapelusz damy Rubensa, Schielego, impresjonistów, kobiety w swobodnych pozach w malarstwie Tintoretta; kocha M.; kocha miesięcznik "Odra", czyta regularnie "Politykę" i "Wyborczą"; ulubione radia: Dwójka i radia internetowe z muzyką klasyczną, jazzem, fado, flamenco i piosenkę literacką; lubi radio TOK FM, chociaz po godzinie czuje sie ogłuszony nadmiarem sygnałów dźwiękowych i "głosowych"; wierzy w koincydencję etyki i estetyki oraz królewnę Śnieżkę; ateistyczny agnostyk, może agnostyczny ateista; lubi słuchać
Ten wpis został opublikowany w kategorii Donald Tusk, konwencja PO, polityka, Uncategorized i oznaczony tagami , , , , , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s